AMAJIĆ

Amajić sa brda Zbir

Amajić je selo na obali Zvorničkog jezera, jedanaest kilometara uzvodno od Malog Zvornika. Pripada Opštini Mali Zvornik.

Veoma je malo selo od jedva nešto više od trideset kuća poređanih duž obale, sa obe strane puta. Sve ravno i plodno zemljište je potopljeno izgradnjom HE „Zvornik“. Stari put, kuće, groblja, škola i drugi ostaci sela nalaze se pod vodom.

Po predanju, Amajić je dobio ime tako što su Turci, koji su prikupljali harač, rekli da u ovom selu nisu našli ništa, ama baš ništa, što se na turskom kaže: „Ić, ama – jić“. Tako Amajić dobi ime.

Stanovništvo se bavi poljoprivredom na sitnim posedima. Bavljenje stočarstvom (gajenje ovaca i svinja) na nivou je kućnih potreba.

Detalj iz Amajića

U Amajiću nema nijedno preduzeće, niti bilo koji drugi privredni pogon. Deo stanovništva je zaposlen, pretežno u Malom Zvorniku.

Dece je sve manje, iako selo nije planinsko i nalazi se na magistralnoj saobraćajnici koja povezuje Ljuboviju, Mali Zvornik. Loznicu, Šabac... Broj stanovnika je nepromenjen u proteklih desetak godina.

Od institucija u selu postoji osmogodišnja osnovna škola i mesna kancelarija.

...

U selu ne postoji zdravstvena stanica, pa se za sve vrste tih intervencija odlazi ili u Mali Zvornik, ili u Donju Trešnjicu koja je udaljena 2,5 kilometra. U selu postoji jedna prodavnice mešovite robe. Crkva je u selu Donja Trešnjica.

Pogled na jezero u Amajiću

Ne postoji nikakav vid organizovanja mladih, osim političkog koji je aktuelan samo kada su izbori.

Činjenica da je Amajić na obali jezera i da je ono tu široko oko 960 metara, da postoji ostrvo i da je okružen brdima, čini ga selom sa izuzetno lepom prirodom. Ribolov na Zvorničkom jezeru katkada okuplja mnoštvo ribolovaca jer je lov šarana, amura, soma, smuđa i drugih vrsta ribe veoma atraktivan i privlačan. U Amajiću se rečica Boranja, koja je u gornjem toku bogata potočnom pastrmkom, uliva u Zvorničko jezero. U šumama koje ga okružuju ima divljih svinja, srneće divljači i zečeva, a lov na divlje patke je posebna atrakcija.

(Preuzeto iz knjige P. Spasojevića, Lučonošište kroz tri veka)